6 yorum var - 14 Nisan 2008 01:53
-küçüktüm hemde çok küçüktüm,henüz okula gitmiyordum sokaklarda kısa shortumu giyip oraya buraya koşuşturuyordum ve daha o yaşlarda oyuncaklarımı herkesten kıskanıyordum bize gelen bıcırıklara oyuncaklarımı vermiyordum,işte o dönemler kapitalizm için doğru bir insan olma yolunda ilerliyordum.
-okula gitme çağım geldi ve ağlaya zırlaya okula gidiyordum,bursa nın burjuva okullarından birine gidiyordum ama dersleri pek sevmiyordum.sınıfın çalışkan çocuklarını kıskanıyordum ve onlarla kanka olup yanlarına oturmaya başladım,her sınavda onlardan kopya çekiyordum.kapitaliz için doğru insan yolundaki ilerleyişimi böyle devam ettiriyordum.
-orta okula geldiğimde pop müziklerle yaşayıp kızlarla takılırdım,hemde amerikan filmlerinde gördüğüm sarışın pon pon kızlara benziyen kızlarla takılıyordum ki pembe hayaller eşliğinde onlarla çıkar,öpüşür,gezer-tozardım.orta okulun son sınıfında benden bi bok olmaz düşüncesiyle askeri lise sınavlarına girdim (hayatımı garantiye alma uğruna yaptım bunu ki ailem çok karşıydı çünkü beni benden daha iyi tanıyorlardı) ve kazandım ama ailemin ısrarları üzerine gitmedim.işte ilk kopuşumu o zaman yaşamaya başladım.
-liseyi bursanın bilinen okullarından birinde geçirdim.ilk yıl süperdi,her yanımda harika kızlar oturuyordu ve kıçımdan ayrılmıyorlardı.bende kendimi bi bok zannetmeye başlamıştım tekrar ama lise iki de sınıflar değişti ve gerçek buhranları yaşama dönemim de başlamış oldu.dünya edebiyatından kopup felsefeye dalmıştım artık,sistemden ve insanlardan nefret etmeye başladım.herşey saçma gelmeye başlamıştı bana ve ben herkesi bok gibi davrandığım halde insanlar hatta kızlar yine götümde dolaşıyorlardı ki ben artık onlara selam vermemeye başlayınca onlarda gurur yapıp siktiri olup gittiler yanımdan.yani anlayacağınız götün tekiydim.hocalarla sürekli kavgalar ederdim,narkotiketen seminer için gelen polislere tüm okulun önünde uyuşturucu kullandın mı? diye soran kişiydim ve madem kullanmadın kötü olduğunu nerden biliyorsunuz diye de çıkışmıştım onlara,tabii bu davranışım hocaların nezdinde de kabul görmediği için uzun süreler boyunca hocaların dışladığı öğrenci olmuştum ama hiçte sikimde değildi bu durum hatta sisteme karşı gelebilme gücüm olduğu için kendimle gurur bile duyuyordum.tabii edebi metinler hocamız benden sürekli yazar olacak adam diye bahsederken de götüm tavana vuruyordu.gerçi bi bok olamadım henüz
-üniversiteye başladım ki ilk iki yıl dünyanın en şerefsiz insanlarıyla takılmamdan dolayı,insanlardan daha fazla uzaklaşmaya başladım.ama üçüncü sınıfla birlikte hayatım hiç beklemediğim şekilde renklendi ve kafama göre insanlarla ki-benim için kafama göre insan tanımlaması;beni yargılamayan,her daim içen,götümü kaldıran,beni bir halt zanneden,eğlenmeyi bilen,geyiğin dibine vuran,dedikodu yapmayan,esprilerime gülen...vs.- takılmaya başladım.tabii durum böyle olunca derslerimden uzaklaştım ve sınavlara bile gitmeyen bi herif oldum.sürekli gezen,içen,otostopla şehirlerarası yolculuklar yapan,evinde 20 kişiyi barındıran yani dünyanın eğlenceli yönünde yaşayan ama aynı zamanda bitmişliğin içinde kavrulan bir herif oldum.
-şimdi ne yapıyorum?saçma sapan işler ve hayaller peşinde koşan,sisteme aykırı şeyler yapan,dışarıdan bakıldığında aşağılanacak ama benim nirvana olarak gördüğüm işlerin peşinden koşuyorum ki insanlar benim yaptığım işleri küçümsediklerin de artık hoşuma bile gidiyor,çünkü insan ne kadar yükselirse diğerlerine o kadar küçük görünür
9
